Hoe het begon

In het kort:

In October 2008 kregen wij ons BKA-nummer voor interlandelijke adoptie.
In 2009 en 2010 woonden we de VIA-cursus van Stichting Adoptie Voorzieningen bij.
In 2011 hadden we de gesprekken met de Raad van de Kinderbescherming, wat resulteerde in een positieve beginseltoestemming in October 2011 om 2 kinderen te adopteren.
Begin 2012 meldden we ons aan bij stichting Kind en Toekomst, waar we in Maart 2012 op de wachtljst voor Nigeria terecht kwamen.

En toen begon het lange, lange wachten op het voorstel uit Nigeria.

Gedurende die tijd probeerden we ons zo goed mogelijk voor te bereiden op wat er ging komen: we bezochten informatie avonden, gingen naar de Auntie-dagen (samenkomsten van gezinnen met adoptiekinderen uit Nigeria), bezochten de reunie-dagen van Kind en Toekomst, lazen boeken (Wereldkind, Nigeriaanse toestanden), en ontmoetten heel, heel veel fijne mensen die ons allerlei prachtige verhalen vertelden over hun adoptie-ervaringen (uit Nigeria, uit Haïti, uit Kenia).

En ondertussen kochten we ook een ander huis en verhuisden we allerijl (want hadden we wel genoeg tijd daarvoor?), kwam er af en toe een pleegkindje een weekendje of een vakantieweekje logeren, gingen we op korte vakanties in Europa ipv langere intercontinentale reizen, kochten af en toe wat spulletjes voor de paklijst (om ooit mee te nemen naar Nigeria) en ging ons normale werk en leven verder gewoon door.

Maar we werden het lange wachten wel steeds meer moe...
Toen we in maart 2015 de grens van 3 jaar wachten passeerden (wat bij inschrijving als maximum was aangegeven), werden we wel erg moedeloos. Maar we gaven niet op! Gelukkig, want..